ข้อเสนอแนะเชิงนโยบายการส่งเสริม การมีส่วนร่วมทางอิเล็กทรอนิกส์ในกลุ่มเยาวชน กรณีศึกษากรุงเทพมหานคร
คำสำคัญ:
แนวปฏิบัติและข้อเสนอแนะเชิงนโยบาย, การมีส่วนร่วมทางอิเล็กทรอนิกส์, เยาวชน, การมีส่วนร่วมของเยาวชนบทคัดย่อ
บทความฉบับนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอข้อเสนอแนะเชิงนโยบายด้านการส่งเสริมการมีส่วนร่วมทางอิเล็กทรอนิกส์ในกลุ่มเยาวชนที่ได้มาจากการทบทวนและสังเคราะห์ผลการศึกษาวิเคราะห์รูปแบบเส้นทางความสัมพันธ์เชิงสาเหตุที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจมีส่วนร่วมทางอิเล็กทรอนิกส์ของกลุ่มเยาวชนในกระบวนการนโยบายสาธารณะ โดยเก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างเยาวชนในกรุงเทพมหานคร จำนวน 846 ตัวอย่าง ซึ่งผลการวิจัยได้พัฒนาข้อเสนอแนะจำนวน 11 ข้อ ครอบคลุมขั้นตอนตามกระบวนการนโยบายสาธารณะ โดยเน้นการบูรณาการการมีส่วนร่วมทางอิเล็กทรอนิกส์และการเสริมสร้างศักยภาพที่คำนึงถึงการสร้างการรับรู้ความสำคัญต่อสิทธิ หน้าที่ และประโยชน์ของระบบบริการทางอิเล็กทรอนิกส์ของหน่วยงานของรัฐที่ควรต้องพัฒนาให้มีการใช้งานง่าย ไม่สลับซับซ้อน และมีการสื่อสารด้วยข้อความและการใช้ภาษาที่เหมาะสมกับเยาวชน ภายใต้การสร้างวัฒนธรรมการมีส่วนร่วมอย่างบูรณาการระหว่างการใช้ช่องทางอิเล็กทรอนิกส์ (ออนไลน์) และการมีส่วนร่วมแบบดั่งเดิม (ออฟไลน์) รวมถึงการสร้างความสามารถของเยาวชนด้วยการสนับสนุนองค์ความรู้ การเข้าถึงข้อมูลและเทคโนโลยี และต้นทุนการมีส่วนร่วมที่เหมาะสม ตลอดจนการให้คุณค่ากับการมีส่วนร่วมทางอิเล็กทรอนิกส์หรือเสียงของเยาวชนในเชิงประจักษ์ ซึ่งนำไปสู่การเสนอแนะเพื่อให้หน่วยงานของรัฐสามารถนำไปประยุกต์ใช้ในการดำเนินงานต่าง ๆ ที่ต้องอาศัยการมีส่วนร่วมจากเยาวชนผ่านระบบการบริการทางอิเล็กทรอนิกส์ได้ตามความเหมาะสม อันจะส่งผลต่อการสร้างความร่วมมือและลดผลกระทบที่เกิดจากข้อขัดแย้งหรือความไม่เชื่อมั่นในการดำเนินงานของรัฐบาลและหน่วยงานภาครัฐของตัวแสดงที่เป็นเยาวชนต่อการกำหนดนโยบายสาธารณะและการบริหารจัดการภาครัฐต่อไป
เอกสารอ้างอิง
กรุงเทพมหานคร. (2552). การแบ่งพื้นที่เขตการปกครองของกรุงเทพมหานคร. สืบค้นเมื่อ 8 ตุลาคม 2565, จาก https://office2.bangkok.go.th/ard/?page_id=4048
กองยุทธศาสตร์บริหารจัดการ สำนักยุทธศาสตร์และประเมินผล. (2565). จำนวนประชากรในเขตกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2555 - 2564. สืบค้นเมื่อ 17 กันยายน 2565, จาก https://webportal.bangkok.go.th
กัลยา วินิชย์บัญชา. (2544). สถิติสำหรับงานวิจัย. กรุงเทพมหานคร. สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
โชติ บดีรัฐ. (2563). วิธีวิจัยทางรัฐประศาสนศาสตร์เบื้องต้น. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ไททัศน์ มาลา. (2561). การจัดการปกครองสาธารณะแนวใหม่ (New Public Governance: NPG): แนวคิดและการประยุกต์ใช้ในการจัดการปกครองท้องถิ่น. วารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์ (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์). 8(1).
นครินทร์ เมฆไตรรัตน์ และคณะ. (2548). การศึกษาอำเภอต้นแบบในการจัดการสาธารณะเพื่อการบริการประชาชนแบบเบ็ดเสร็จ (Government Gullet). กรุงเทพฯ : สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ.
พระราชบัญญัติส่งเสริมการพัฒนาเด็กและเยาวชนแห่งชาติ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2560. (2560, มิถุนายน 13). ราชกิจจานุเบกษา, เล่มที่ 134 ตอนที่ 63 ก.
มูลนิธิเพื่อคนไทย. (2557). รายงาน “คนไทย” มอนิเตอร์ 2557 : เสียงเยาวชนไทยเยาวชนที่มีส่วนร่วมเพื่อส่วนรวม. รายงานผลการวิจัย. สืบค้นเมื่อ 9 มีนาคม 2566, จาก http://khonthaifoundation.org/
วิศรุต สินพงศพร. (2563). วิเคราะห์สิ่งที่เราเห็น 1 สัปดาห์แห่งการชุมนุม. สืบค้นเมื่อ 24 ธันวาคม 2564, จากhttps:// workpointtoday.com/protest/
สมคิด พุทธศรี. (2563). Youth Manifesto: นโยบายเยาวชนใหม่เพื่อการเมืองของคนหนุ่มสาว. สืบค้นเมื่อ 23 ธันวาคม 2564, จาก https://www.the101.world/youth-manifesto/
สำนักงานประชาสัมพันธ์กรุงเทพมหานคร. (2566). เปิดแล้ว”สภาเมืองคนรุ่นใหม่” ดึงพลังเยาวชนร่วมเปลี่ยนแปลงกรุงเทพฯ นัดประชุมทุก 3 เดือน. สืบค้นเมื่อ 16 มีนาคม 2566, จาก https://pr-bangkok.com/?p=85272
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2565). จำนวนประชากรจากการทะเบียน จำแนกตามอายุ เพศ ภาค และจังหวัด พ.ศ. 2565. สืบค้นเมื่อ 9 มีนาคม 2566 จาก http://statbbi.nso.go.th/staticreport/Page/sector/TH/report/sector_01_11101_TH_.xlsx
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2565). สรุปผลที่สำคัญการใช้ไอซีทีของเด็กและเยาวชน พ.ศ. 2565. สืบค้นเมื่อ 9 มีนาคม 2566 จาก https://www.nso.go.th/nsoweb/storage/survey_detail/2023/20230717103749_88870.pdf
Best, J. W. (1977). Research in Education, 4th ed. New Jersey: Prentice Hall Inc.
Comrey and Lee. (1992). A First Course in Factor Analysis. Retrieved 9 October 2022. from https://doi.org/ 10.4324/9781315827506
Nunnally, J. C. (1978). Psychometric theory. McGraw-Hill.
OECD. (2018). Engaging Young People in Open Government: A communication guide. Retrieved 25 March 2023, from https://www.oecd.org/mena/governance/Young-people-in-OG.pdf
Poonboon, S. (2023). A study of the causal relationship model of factors affecting the electronic participatory decision of youth in the public policy process: A case study in Bangkok. (Doctoral dissertation, Mahidol University).
Reeder, W. W. (1971). Partial theories from the 25 years research program on directive factors in believer and social action. McGraw Hill.
UNDP Istanbul Regional Hub for Europe and Central Asia. (2021). Civic Participation of Youth in the Digital Word. Retrieved 25 March 2023. from https://youth4peace.info/topic/civic-participation-youth-digital-word
United Nations (2022). E-Government Survey 2022. Retrieved 22October 2022, From https://publicadminis tration.un.org/egovkb/en-us/Reports/UN-E-Government-Survey-2022
Venkatesh, V., & Bala, H. (2008). Technology Acceptance Model 3 and a research agenda on interventions. A Journal of the Decision Sciences Institute, 39(2), 273–315. Retrieved 2 October 2022, from http:// dx.doi.org/10.1111/j.1540-5915.2008.00192.x
World Health Organization. (2014). WHO handbook for guideline development 2nd ed. Retrieved 18 October 2022, from https://www.who.int/publications/i/item/9789241548960
